In 2025 organiseerde ik samen met zes andere wijkbewoners een buurtcamping. Het idee was even eenvoudig als ambitieus: we zouden een weekend lang een park in onze wijk omtoveren tot een camping. Mensen uit de buurt konden elkaar ontmoeten en we wilden gezinnen die niet zomaar op vakantie kunnen toch iets van dat vakantiegevoel bieden. Binnen je eigen wijk, dus zonder files op de Route du Soleil!

We waren er anderhalf jaar mee bezig. Vrijwilligers zoeken, een programma bedenken, mensen enthousiast maken, fondsen werven en vooral ontzettend veel regelen. Uiteindelijk stonden er zo’n vijftig tenten in het wijkpark en kwamen er gedurende het weekend ongeveer driehonderd mensen langs. Van het ontbijt tot in de vroege uurtjes was er van alles te doen.

Was het een succes? Jazeker. Maar we bereikten slechts een handjevol gezinnen met een kleine beurs. De meeste campinggasten kenden we al. Van scouting, de voetbalclub, het schoolplein of andere plekken in de wijk. Dat vond ik ergens wel jammer, want we hadden ook graag mensen bereikt die je bij dit soort activiteiten normaal niet zo snel tegenkomt.

Toch gebeurde er iets wat ik vooraf behoorlijk had onderschat. Al die mensen die wij afzonderlijk kenden, bleken elkaar vaak helemaal niet te kennen. Op de camping kwamen ze elkaar ineens tegen. Mensen hielpen elkaar met het opzetten van tenten, leenden spullen uit en raakten aan de praat. Gesprekken die soms veel langer duurden dan het programma dat wij hadden bedacht. Zelfs tijdens het opruimen ging dat gewoon door.

Ik moet daar nog wel eens aan denken als ik organisaties hoor praten over communities. Ze beginnen een LinkedIngroep, richten een Teamsomgeving in of verzamelen mensen rond een bepaald onderwerp. Daar kan best iets moois uit ontstaan, maar een groep mensen bij elkaar zetten is op zichzelf nog geen community. Bij onze buurtcamping hadden we natuurlijk ook gewoon mensen bij elkaar gebracht. We hadden een plek geregeld, mensen uitgenodigd en gezorgd dat er iets te beleven viel. Wat die mensen vervolgens met elkaar deden, konden we nauwelijks sturen. En gelukkig maar. De leukste ontmoetingen stonden niet in ons draaiboek.

Het jaar daarop hebben we de camping nog eens georganiseerd. Daarna vond ik het voor mezelf mooi geweest. Er kwamen andere bezigheden bij en zo’n evenement organiseren kost behoorlijk wat tijd. Of de contacten die tijdens die weekenden ontstonden daarna allemaal zijn blijven bestaan, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik op die camping mensen met elkaar zag kennismaken die elkaar anders waarschijnlijk gewoon voorbij waren gelopen. Terwijl ze nota bene in dezelfde wijk wonen.

Je kunt van alles organiseren. Maar wat er vervolgens tussen mensen ontstaat, laat zich niet plannen.